H ουρά του δΙαVόλου
Σκεφτόσουν αυτόν
Ήθελες να τον προστατέψεις
Φοβάμαι για αυτόν έλεγες
Δεν θέλω να πάθει κάτι εξ` αιτίας μου
Σου είπε μη φοβάσαι
όχι φοβάμαι, φοβάμαι για αυτόν
μα τα τείχη έλιωσαν
και μέσα στην ηδονή χάθηκες
Η ουρά του δΙαVόλου σε διαπέρασε
Άντεξες για κάμποσο καιρό
Τα χρόνια πέρασαν
Αυτός πάντα δίπλα σου…
κι εσύ… πάντα να τον προστατεύεις
Έκλαιγε και χαίρονταν μαζί σου
Σε είχε αγαπήσει όσο τίποτα άλλο
Οι υπάρξεις σας δένονταν χρόνο με το χρόνο
όπως τα κεριά που κολλάνε
σαν τα βάλεις δίπλα δίπλα να λιώσουν
Τα κατάφερες, τον προστάτεψες
απ` την ουρά του δΙαVόλου
Κι ύστερα έφυγες…
Κι αυτός καλίει κλαίει
η ζωή του πια κανένα νόημα
Πάντα ήθελες να τον προστατέψεις
ήθελες να τον προστατεύεις
Πως θα τον προστατέψεις τώρα από τον πόνο
Πως που τα αστέρια δεν ακουμπάνε τη γη;
Οι άγγελοι πετάνε ψηλά και δεν ξαναγυρίζουν.
Πως θα τον προστατέψεις τώρα από τον πόνο;
Πως;
Είδα σήμερα ένα όνειρο
ήσουν εκεί μου άνοιξες
την πόρτα και
μπήκα μέσα
ο κόμπος στο λαιμό
έκπληξη
μπήκα στο πάρτυ
και μιλήσαμε
είπαμε για τις μέρες που χάθηκαν
για τις ευκαιρίες που χάθηκαν
γιατί δεν είχαμε μιλήσει
γιατί δεν είχαμε αγγίξει
πέσαμε ο ένας
στην αγκαλιά του άλλου
ήμασταν εκεί αγκαλιά
πόση ώρα
και στην αρχή έκλεγα
κλαίγαμε
και μετά
μετά μετά εκεί
ασφάλεια
μείναμε εκεί πόση ώρα;
συνέχεια
και δεν είχα τίποτα άλλο από
την αγκαλιά σου
και μας έβλεπαν πίσω από
την μισάνοιχτη πόρτα
και… είχα χάσει το μυαλό μου
την ψυχή και το σώμα μου
Ας ήταν αιώνιο αυτό το
όνειρο ας μην ξύπναγα ποτέ
ή ας πέθαινα επιτόπου αντί να ξυπνούσα
Αχ, αχ όμως
ξύπνησα μουσκεμένος εκείνο
το ζεστό μεσημέρι του Ιουλίου
και ήταν σαν να έβλεπα εφιάλτη
απ¨ την αγκαλιά σου
μόνος
μόνος
και κανείς να με καταλάβει
που κουράγιο να βρω δεν έχω
η υποκρισία του κόσμου
παιδεραστές, κοιλιόδουλοι, φίλαυτοι, και εγωιστές
κατηγορούν, κοροϊδεύουν
ίσως γιατί αγαπάω αληθινά
κανείς, κανείς ούτε εσύ
Ζωή και έρεβος
Ζωή και έρεβος
ποιήματα ποίηματα
σκληρά σκοτεινά και πένθιμα
σαν την ζωή και τον θάνατο
σαν τους ανθρώπους που ζήσαν
ζήσαν και πέθαναν
οι νεκροί, οι νεκροί
δεν μιλάνε, δεν ακούνε, δεν νοιώθουν
οι νεκροί βρίσκονται στο πουθενά
και στην απεραντοσύνη του απείρου
οι νεκροί δεν βλέπουν
δεν σκέφτονται και δεν αισθάνονται
οι νεκροί δεν είναι χώμα,
δεν είναι ήλιος ούτε το νερό
οι νεκροί είναι το τίποτα
και το ακατανόητο του παντός
και η ζωή; Η ζωή
σου φωνάζει ζήσε! ζήσε!
γιατί; γιατί;
ποιήματα, ποιήματα
σκοτεινά, σκοτεινά
και πένθιμα
ποιήματα
σαν τους ανθρώπους
που δεν γεννήθηκαν ακόμη
ή δεν θα γεννηθούν ποτέ
ποιήματα σαν τους ανθρώπους που ζήσαν και τώρα τίποτα …τίποτα… αααχ
_____________________________________________________(2006)
Θρήνος έως ότου o θάνατος τον σταματήσει
Θρήνος έως ότου o θάνατος τον σταματήσει
Ήσουν το φωτοστέφανο στη ζωή μου
Τώρα υπέρλαμπρο άστρο κοιτάς απ’ τον ουρανό
φίλε αν μ’ ακούς έλα εδώ
να ενωθούμε ξανά σε ένα υπερκόσμιο αιώνιο δάκρυ
σε μια υπερκόσμια φωτεινή σφαίρα
μου λείπεις
ενώ περπατάω μέσα σε χιλιάδες
φώτα φωτάκια και φωτισμούς
σαν πυροτεχνήματα γύρω μου
Ήσουν μα έφυγες τώρα θρηνώ
Έφυγες
για πού να ταξιδεύεις;
Δύναμη να σου γράψω δεν έχω
να γράψω τις γραμμές αυτές δεν έχω
Φίλε μου λείπεις
Ήσουν , Ήσουν εκεί
μου δινες φιλιά, με έκλεινες αγκαλιά
μου κρατούσες τα χέρια
τώρα ψηλά εκεί ένα άστρο
Ξέρω κοιτώ τον ουρανό
μου λέγες μα…
σε μένα τώρα αχ…
η αναπνοή όλου του κόσμου
να σβήσει τα δικά μου δάκρυα δεν μπορεί
θυμάμαι θυμαμαι
στιγμές, ήσουν ήσουν φωτοστέφανο
ήσουν τα πάντα
έχω σβήσει…
ασθμαίνω…
δεν αντέχω
η ζωή είναι άδική
παίρνει μακριά ότι αξίζει
πόνος πόνος πόνος
δάκρυα αχ ασθμαίνω
προσπαθώ να κρατηθώ
απ’ τα κάγκελα του σχολείου αυτού
αυτοκίνητα περνάνε
σκοτάδι
και μέσα απ’ τα παράθυρα κοιτούν
κανείς να καταλάβει δεν μπορεί
τα χέρια μου γλιστράνε, τα πόδια μου… τα πόδια μου τρέμουν
πέφτω κάτω
σκύβω το κεφάλι
Σκέφτομαι
και ξέρω…
της ζωής το παραμύθι συνεχίζεται
κλείνω τα μάτια
-ΟΧΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-
ώσπου και η δική μου κλωστή κοπεί
Ελπίζω να πετάξω τότε κοντά σου
(ααααχ ας γίνονταν αυτό να γίνει ΤΩΡΑ τώρα Θεέ μου)
για πάντα για πάντα μαζί
για ΠΑΝΤΑ μαζί
________________________________(2006)
Το μαγικό φλάουτο και η θυσία των πλουμιστών πεταλούδων
Το μαγικό φλάουτο και η θυσία των πλουμιστών πεταλούδων
(ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους)
Υπήρχε κάποτε μια πολιτεία. Ήταν γεμάτη φώτα και άστρα, χαρταετούς και σερπαντίνες. Στους δρόμους αντί για σήματα υπήρχαν πίνακες του Βανγκ Γκονγκ και του Νταλί. Και στις συνοικίες κάθε τόσο ξεπρόβαλε και ένα ουράνιο τόξο. Μέσα από κάθε σοκάκι ακούγονταν μουσικές του Χατζηδάκη και του Τσαικόφσκι. Ήταν μια πολιτεία μαγεμένη μα και μαγική.
Στην πολιτεία αυτή ήταν μια μέρα σαν και τις άλλες. Μα όπως και όλες τις άλλες ημέρες της πολιτείας αυτής μικρά μαγικά πράγματα συνέβησαν. Μια γάτα έπιασε φιλίες με ένα ψαράκι! Μια μέλισσα πηγαίνοντας να ρουφήξει γύρη έμεινε κολλημένη μια για πάντα με ένα χρυσάνθεμο. Και το χρυσάνθεμο για πάντα τάιζε την μέλισσα και η μέλισσα για πάντα το φιλούσε. Ένα πόδι αγάπησε τον αχινό της παραλίας! Παρόλο που μάτωσε, ναι! Τον αγάπησε!
Την ίδια εκείνη μέρα ο Λουλουδένιος γνώρισε τον Πέτρο. Ήταν μια γνωριμία σαν κι αυτήν της μέλισσας με του χρυσανθέμου. Ήταν τόσο μαγική εκείνη η στιγμή που οι καρδιές των δύο αγοριών ενώθηκαν… λες και ήταν φτιαγμένες από ασήμι και σαν να έλιωσαν κάτω από μια πυρακτώδη θερμοκρασία να αναμείχθηκαν και να έφτιαξαν μια καινούρια που κάθε χτύπος της συντονίζονταν με τον κοσμικό παλμό του σύμπαντος.
Ο Λουλουδένιος αγάπησε τόσο τον Πέτρο και ο Πέτρος αγάπησε τόσο τον Λουλουδένιο όσο πιο δυνατά θα μπορούσε ποτέ άνθρωπος να αγαπήσει τόσο τον Λουλουδένιο όσο πιο δυνατά θα μπορούσε ποτέ άνθρωπος να αγαπήσει. Κι ήταν τόσο ανάλαφροι οι δυο τους μαζί. Άρχισαν να πετούν… πετούσαν μαζί όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο ψηλά και έμοιαζαν έτσι σαν τους κοιτούσες τόσο ψηλά σαν δυο αγγελάκια. Αγγελούδια μοναδικά! Και όσο πιο ψηλά πετούσαν ήταν σαν να γίνονταν ένα.
Κοντά στην γειτονιά που ζούσαν τα δύο αγόρια, ζούσε και μια γριά μάγισσα. Η γριά μάγισσα είχε πολύ θυμώσει με τον Πέτρο και τον Λουλουδένιο. Δεν μπορεί, έλεγε από μέσα της, δεν μπορεί οι διάβολοι να φαίνονται αγγελάκια. Γιατί πίστευε ότι υπάρχουν αγάπες αγγελικές και αγάπες διαβολικές. Και πίστευε πως η αγάπη του Λουλουδένιου και του Πέτρου ήταν διαβολική. Η γριά μάγισσα το αποφάσισε. Δεν θα επέτρεπε πλέον στον Πέτρο και τον Λουλουδένιο να πετάνε ψηλά ενωμένοι. Έπρεπε να το σταματήσει αυτό, σκέφτονταν
Έτσι η μάγισσα φύσηξε και με το πανούργο της ραβδί έκανε τον αέρα που βγήκε από το πνευμόνι της εκατό φορές πιο δυνατό. Ο αέρας χτύπησε τα δυο αγόρια. Ο Λουλουδένιος και ο Πέτρος ταρακουνήθηκαν , τραντάχτηκαν και στο τέλος αποκόπηκαν. Τότε η γριά μάγισσα φύσηξε άλλες δυο φορές και ο αέρας έστειλε τον Λουλουδένιο μακριά από τον Πέτρο και τον Πέτρο μακριά από τον Λουλουδένιο στην ακριβώς αντίθετη μεριά εκείνης της μαγικής πολιτείας.
Τώρα πια η μάγισσα με το μαγικό της φλάουτο θα μπορούσε να χωρίσει μια και καλή και για πάντα τον Λουλουδένιο από τον Πέτρο. Η μάγισσα πήδηξε στο σκουπόξυλο της και σε λίγα μόλις λεπτά έφτασε κοντά στον Λουλουδένιο. Ο Λουλουδένιος ήταν πεσμένος κάτω στο χώμα και ζαλισμένος από την πτώση. Η μάγισσα κοντοστάθηκε από πάνω του, τον κοίταξε ψυχρά και πήρε στα χέρια της το μαγικό της φλάουτο. Η γριά μάγισσα έπαιξε με το φλάουτό της έναν μαγικό σκοπό. Υπνώτισε τον Λουλουδένιο και τον διέταξε: «Τον Πέτρο θα ξεχάσεις! Με κορίτσια θα μιλάς, με κορίτσια θα ξυπνάς και κορίτσια θα αγαπάς!»
Ο Λουλουδένιος χρόνια πολλά περιπλανιόταν και με κορίτσια ξυπνούσε και κορίτσια αγαπούσε. Τα μάγια της γριάς ήταν τόσο δυνατά που τον Πέτρο ξέχασε! Όμως ακόμα και αν ήταν μαγεμένος μέσα του ένιωθε κενός και ας μην ήξερε γιατί…
Ο Πέτρος που για χρόνια τον Λουλουδένιο είχε χάσει έκλαιγε, έκλαιγε, έκλαιγε, έκλαιγε ενώ είχε πέσει δίπλα από ένα λιβάδι γεμάτο πλουμιστέ πεταλούδες. Τα δάκρυα, που τόσα χρόνια δεν σταματούσαν ποτέ να βγαίνουν από τα μάτια του Πέτρου, γίνονταν δροσοσταλίδες. Και οι δροσοσταλίδες που ήταν φτιαγμένες από τα δάκρυα του Πέτρου κάθονταν πάνω στα χρωματιστά φτερά των πεταλούδων.
Οι πεταλούδες που τον καημό του Πέτρου για χρόνια άκουγαν αποφάσισαν να τον βοηθήσουν. Έτσι μια μέρα οι μισές έφυγαν από το λιβάδι, πέταξαν με σκοπό να βρουν τον Λουλουδένιο και να τον πλημμυρίσουν με τα δάκρυα του Πέτρου. Ίσως έτσι να κατάφερναν να λύσουν τα μάγια…. Οι άλλες μισές όμως έμειναν πίσω κοντά στον Πέτρο. Αν αυτές που έφυγαν αποτύγχαναν είχαν αποφασίσει να λυτρώσουν το δυστυχισμένο αγόρι. O Πέτρος εξάλλου τις καλούσε όλα αυτά τα χρόνια, δεν μπορούσαν πλέον να του το αρνηθούν ακόμα και αν αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να θυσιαστούν και οι ίδιες…
Οι πεταλούδες που έφυγαν περιπλανήθηκαν για καιρό, πολύ καιρό. Πέρασαν πάνω από πόλεις, δάση, λίμνες, θάλασσες, χώρια, εργοστάσια, παιδικές χαρές, λιβάδια, βουνά, δρόμους και πεδιάδες. Και οι άνθρωποι πάντα εντυπωσιάζονταν όταν τις έβλεπαν και σήκωναν το δάχτυλό τους για να τις δουν και οι άλλοι. Οι άνθρωποι όμως δεν μπορούσαν τις πεταλούδες να καταλάβουν, όταν αυτές προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν μαζί τους. Μόνο οι γατούλες και τα σκυλάκια των ανθρώπων τις καταλάβαιναν. Ίσως κάπου κάπου τις καταλάβαιναν και κάποια μικρά παιδιά.
Οι πεταλούδες μετά από πολύ καιρό αφ’ ότου είχαν ξεκινήσει το μακρύ τους ταξίδι κατάφεραν να βρουν τον Λουλουδένιο! Τότε όλες μαζί πέταξαν πάνω στον Λουλουδένιο. Και άλλες μπήκαν μέσα από τα ρούχα του και άλλες απ’ έξω, άλλες κάθισαν πάνω στα χέρια του και άλλες πετούσαν γύρω γύρω του. Όλες έσταξαν πάνω στον Λουλουδένιο τα δάκρυα του Πέτρου. Ο Λουλουδένιος στην αρχή ξαφνιάστηκε και στην συνέχεια έμεινε εκστασιασμένος απ’ την “επίθεση” των πεταλούδων, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει. Τα υπνωτισμένα του μάτια αίφνης μόλις πλημμύρισαν από τα δάκρυα του Πέτρου τον θυμήθηκαν και άρχισαν να κλαίνε σπαραχτικά. Οι πεταλούδες τα κατάφεραν! Είχαν καταφέρει να λύσουν τα μάγια! Αμέσως σχημάτισαν ένα χαλί με τα σώματά τους. Ο Λουλουδένιος ανέβηκε πάνω του και άρχισαν έτσι να παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής…
Οι πεταλούδες που είχαν μείνει πίσω κοντά στον Πέτρο δεν άντεχαν να τον βλέπουν άλλο να υποφέρει. Και ο Πέτρος τις παρακαλούσε και τις καλούσε συνεχώς να τον λυτρώσουν. Περίμεναν αυτές που είχαν φύγει να γυρίσουν. Όμως αυτές αργούσαν, αργούσαν. Οι μήνες περνούσαν και αυτές πουθενά. Πίστεψαν ότι δεν τα είχαν καταφέρει. Ότι στο δρόμο είχαν σκοτωθεί ή ότι δεν βρίσκουν τον Λουλουδένιο. Έτσι αποφάσισαν τελικά να λυτρώσουν τον Πέτρο.
Οι πεταλούδες μπήκαν σε μια σειρά και άρχισαν να μπαίνουν μέσα στο σώμα του Πέτρου από τα ρουθούνια του. Ο Πέτρος φώναξε, τις ευχαριστούσε και τις καλούσε να συνεχίσουν. Τις καλούσε να καταστρέψουν το σώμα του. Τις ευχαριστούσε που έκαναν την επιθυμία του πραγματικότητα. Όμως όσες πεταλούδες έμπαιναν στο σώμα του Πέτρου σκοτώνονταν και αυτές. Ο Πέτρος ήταν πεσμένος και είχε αρχίσει να χάνει τις αισθήσεις του σιγά σιγά.
Τότε ήταν που εμφανίστηκαν οι πεταλούδες που τον Λουλουδένιο είχαν πάει να βρουν. Ο Λουλουδένιος και οι πεταλούδες μόλις έφτασαν δίπλα από τον Πέτρο κατάλαβαν τι είχε συμβεί. Ο Πέτρος ήταν έτοιμος να ξεψυχήσει. Ο Λουλουδένιος έπεσε στα γόνατα δίπλα του και του έπιασε το χέρι . Ο Πέτρος έστρεψε το κεφάλι του και του είπε: “Σ’ ευχαριστώ που ήρθες.” Ο Λουλουδένιος τύλιξε το άλλο χέρι του γύρω από το κεφάλι του Πέτρου. Το ακούμπησε στα γόνατά του και άρχισε να του χαϊδεύει το μέτωπο και τα μαλλιά. Τα δάκρυα του Λουλουδένιου άρχισαν να πέφτουν πάνω στα μάτια του Πέτρου, πάνω στην μύτη του και πάνω στα χείλη του. Τον ανασήκωσε και κρατώντας τον στην αγκαλιά του τον φίλησε στα χείλη. “Σ αγαπώ” του είπε. Ο Πέτρος εκείνη την στιγμή ξεψύχησε. Ο Λουλουδένιος αγκάλιασε σφιχτά το νεκρό σώμα του Πέτρου και άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Στην συνέχεια ξάπλωσε ανάσκελα έκλεισε τα μάτια και φώναξε στις πεταλούδες που τον είχαν μεταφέρει μέχρι εκεί: “Πεταλούδες σας ευχαριστώ! Τώρα όμως πρέπει να με βοηθήσετε να τον ξαναβρώ…”. Οι πεταλούδες κατάλαβαν… Όπως εκείνες που είχαν μείνει πίσω άρχισαν να θυσιάζονται και αυτές μπαίνοντας στο σώμα του Λουλουδένιου από τα ρουθούνια του…
Τώρα ο Πέτρος και ο Λουλουδένιος έγιναν πραγματικά αγγελούδια. Και μαζί πλέον χωρίς κανένας να μπορεί να τους εμποδίσει ανέβηκαν στα ουράνια. Και στην διαδρομή τους συνάντησαν μια γάτα κουλουριασμένη γύρω από μια γυάλα με ένα ψαράκι. Και το ψαράκι καθώς ανέβαιναν το είδαν που την γυάλα έσπασε και μέσα στο σώμα της γάτας μπήκε στη θέση της καρδούλας της. Εκεί συνάντησαν και ένα μελισσο-χρυσάνθεμο. Ένας γεωπόνος είχε πάει να το κόψει για να το μελετήσει, όμως αμέσως μόλις κόπηκε το μελισσό-χρυσάνθεμο έγινε χρυσόσκονη, ο αέρας την πήρε και την πήγε πάνω από τα νεκρά σώματά του Πέτρου και του Λουλουδένιου. Εκεί στην διαδρομή τους στα ουράνια συνάντησαν και μένα! Με λένε Κατερίνα και τα πόδια μου γεμάτα αχινούς! Έχω γίνει φίλη τους. Ο Πέτρος και ο Λουλουδένιος κρατούν συντροφιά σε μένα και στους αχινούς μου συνέχεια και εγώ για να τους το ανταποδώσω αποφάσισα να σας διηγηθώ την ιστορία τους.
Πρέπει να σας πω και ένα άλλο μυστικό για να τελειώσω την ιστορία των δύο αγοριών! Τα σώματα τους μόλις η χρυσόσκονη έφτασε έβγαλαν πολλές δυνατές αχτίδες φωτός και άρχισαν να διαλύονται σαν βάζα που σπάνε και από μέσα βγήκαν χιλιάδες μικρές πλουμιστές πεταλουδίτσες. Οι πεταλουδίτσες μετέφεραν το μήνυμα της αγάπης των δύο αγοριών σε όλη την πολιτεία καθώς είχαν ακούσει την ιστορία τους όσο ήταν ακόμη αβγά από τις μητέρες τους που θυσιάστηκαν για αυτά. Κάποιοι από την πολιτεία τις κατάλαβαν. Οι περισσότεροι αδιαφόρησαν. Και κάποιοι άλλοι την γριά μάγισσα επισκέφτηκαν για να διαπιστώσουν αν είναι καλά…
Η ιστορία μου εδώ τελειώνει. Αν και εσείς έχετε ζήσει κάτι παρόμοιο ή αν κάποιος δικός σας μην διστάσετε να το διηγηθείτε και σε άλλους γιατί είναι σημαντικό!
Από τους ουρανούς της μαγικής Πολιτείας στέλνω φιλιά σε όλους σας!Eλπίζω να σας βρουν όπου και αν είστε!
Κατερίνα.
Ηλωί Ηλωί , λαμμά σαβαχθανί;
Ηλωί Ηλωί , λαμμά σαβαχθανί;
Γιατί υπάρχω; Γιατί υπάρχω;
Είναι τόσο ακατανόητο
τόση άγνοια
τόση άγνοια Θεέ μου (;)
και προσεύχομαι μακάρι να Υπήρξε, ότι είπε Αυτός να είναι αλήθεια
η αλήθεια και η μόνη αλήθεια
Μα έρχονται στιγμές
έρχονται στιγμές
που σκέφτομαι
ότι δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά δημιουργήματα
ενός θεού διεστραμμένου και νοσηρού
ενός διεστραμμένου ίσως όντος «ανώτερου» από εμάς και πιο ελεύθερου
που μας εγκλώβισε σ’ αυτόν τον τρισδιάστατο ακατανόητο
και που ίσως σπάει πλάκα, πολύ πλάκα
ίσως και να έχει την δύναμη να κινείτε και στις 11 διαστάσεις της πραγματικότητος
ίσως και σε ποιο λίγες και να μην ξέρει ούτε αυτό τι είναι
και χαίρεται
χαίρεται τόσο χαιρέκακα με την ειρωνία
που μας έχει φτιάξει έτσι ώστε να αντιλαμβανόμαστε την αιωνιότητα
παρόλο που είμαστε εφήμερα όντα.
Τέτοια σκέφτομαι και αρρωσταίνω
και τα ίδια τα σωθικά χτυπάνε τον εαυτό μου
σύμφωνα με την λογική δεν θα έπρεπε να υπάρχω
όλος ο κόσμος ένα τίποτα λογικά
και ζαλίζομαι
μου έρχεται να ξεράσω
Ηλωί Ηλωί , λαμμά σαβαχθανί;
Αααχ
Και η μόνη ελπίδα σ’ όλα αυτά η πιο ωραία ελπίδα ο Χριστός να είναι αλήθεια
και το κτιστό να ενωθεί κάποια μέρα με το άκτιστο
μάκαρι ο ίδιος ο Χριστός να μου απαντήσει κάποτε
όταν γίνει ο κόσμος όλος ένα πνευματικό φως
Γιατί υπάρχω, γιατί ζω;
είναι τόσο μεγάλο το αίνιγμα κι ο πόνος
και κλαίω κλαίω
μα τίποτα τίποτα δεν αλλάζει τίποτα…
____________________________________________________(2005)
Κατάθλιψη
Κατάθλιψη
Οι μέρες μονότονα κυλούν
Παραιτούμε από το να πολεμήσω την ανία μου
την θλίψη μου στο φαγητό σκοτώνω
κουρασμένος από την μοναξιά;
ή μήπως πλέον δεν κάνω χωρίς αυτήν;
Κάθε τόσο σκέφτομαι το θάνατο
την αναπόφευκτη μοίρα των ανθρώπου
να μιλήσω σε κανέναν δεν θέλω
φίλους δεν έχω κανέναν
η ψυχή μου κουρασμένη
η ύπαρξη μου βυθίζεται
Τα μάτια μου νιώθω βαριά
Ο νους μου μισοκοιμισμένος
Και το αύριο δυστηχώς δεν αργεί να ξημερώσει
Ξέρω θα είναι χειρότερο.
___________________________(2005)
Μια κραυγή
__Μια κραυγή
Είναι η κραυγή του μωρού καθώς γεννιέται
Είναι η κραυγή του ανθρώπου που πονά
από την απόγνωση που δεν μπορεί να κατανοήσει το νόημα της ζωής
Είναι η κραυγή όσων έχασαν κάποιον που αγαπούσαν πολύ
Είναι η κραυγή όσων υποφέρουν από τον πόνο και την φρίκη
των πολέμων, του ρατσισμού, της αρρώστιας σωματικής και ψυχικής
Είναι η κραυγή όσων πεθαίνουν χωρίς να ξέρουν το γιατί
Είναι η κραυγή όσων ζουν χωρίς να ξέρουν το γιατί
_____________________________________________(2005)
Στα μάτια σου
[Στον Βασίλη, στον μόνο που μ’ αγάπησε]
Στα μάτια σου
Κοίταξα μέσα στα μάτια σου
και είδα την αγάπη ζωγραφισμένη
κοίταξα…
είδα έλιωνες για μένα…
ήμασταν μαζί
όλος ο κόσμος στα μάτια σου
ότι αξίζει στη ζωή
ο αντικατοπτρισμός των ματιών σου στα δικά μου
_____________κατανόηση
_____________φιλία
_____________αγάπη
_____________έρωτας
Το χέρι σου ήταν ενωμένο με το δικό μου
“Για πάντα μαζί” σου είπα
τα μάτια αυτά ποτέ δεν ξεχνιούνται
“για πάντα μαζί”
και έγινε ο λόγος μου
πόνος
για μένα; Όχι για σένα
για σένα που τόσο μ’ αγαπάς
Η αγάπη είναι πόνος, δεν το ήξερες;
Συγνώμη που σε κάνω να πονάς, Συγνώμη
Αυτά τα μάτια σου
ποτέ, όχι ποτέ δεν θα τα ξεχάσω..
(2004)
Zωές σε νάρκη
____Zωές σε νάρκη
____(Λεωφορίο)
Μια ματιά
γυρνάς το κεφάλι
Μια ματιά
την αποφεύγω
Βλέμματα
χαμένα
Όχι, ποτέ δεν θα τολμήσω
Δεν θα της μιλήσω
Δεν θα την ακολουθήσω
Φεύγουν τα φώτα
Το προσωπό σου, το προσωπό μου
σαν τις κούκλες στις βιτρίνες, που περνάνε
Ζωές
σε νάρκη
Να βρίσκονταν μια νάρκη
στο διάβα των ζωών…
______________________________(2004)
Homo Scientist λύσε τις απορίες μου…
Homo Scientist λύσε τις απορίες μου…
Γεννιέσαι
Κάθε στιγμή που περνά μαθαίνεις
Κάποτε μου είπαν
“όποιος γεννιέται πονά”
Τι ψάχνεις εκεί στο βάθος του ωκεανού;
στα βάθη της συνείδησης;
στα βάθη της γνώσης;
Γνωρίζεις για τα μυστήρια
μα δεν μου λες
Γνωρίζεις για την λάμψη του ήλιου,
μα δεν μου λες
το γαλάζιο του ουρανού ερμήνευσες
το μαύρο του σύμπαντος
Κάποτε μου είπαν
“όποιος γεννιέται πονά”
Γνωρίζεις για την δομή του κυττάρου,
μα δεν μου λες
Γνωρίζεις για την ελαχιστότητα του quark
το DNA ερμηνεύεις
την λειτουργία του ανθρώπινου σώματος
Ακόμα και την ίδια την ψυχή
μοντέλο επεξεργασίας πληροφοριών, μνήμη, νευροσυνάψεις
Τι είναι αυτό που σε κινεί;
Και ψάχνεις
_________ψάχνεις
_______________ψάχνεις…
Γνωρίζεις
“Όποιος γεννιέται πονά”
Γιατί πονά;
Ξέρεις; Ξέρεις;
Ξέρεις να μου πεις;
Ήμουν παιδί. Μα γέρασα
Ήμουν λένε απλά ένας φορέας
ο ξενιστής των γονιδίων
ποιος θα λύσει τις απορίες;
Γιατί πονώ; Γιατί πονάς; Γιατί πονάει;
Γνωρίζεις;
μα δεν μου λες
ή μήπως… δεν γνωρίζεις(!);
Και τότε πότε θα μάθεις;
Μια φωνή γεμάτη δάκρυα φωνάζει μέσα μου:
ΠΟΤΕ!
________________________________(2004)
Έχω ένα όνειρα από μικρό παιδί
Έχω ένα όνειρα από μικρό παιδί
Έχω ένα όνειρο από μικρό παιδί
Θέλω να πεθάνω
μα γύρω μου κανείς να με βοηθήσει
Θέλω να πεθάνω
Μα δεν μπορεί
Γύρω μου κανείς
Και εγώ μόνος μου… δεν έχω το θάρρος
Φοβάμαι να πεθάνω μόνος μου…
Την μοναχικότητα της ζωής μου
θέλω να σπάσω
Κάποιος να με βοηθήσει…
Κάποιος να χώσει το πιστόλι στο στόμα μου ή
να κάνει την ενδοφλέβια ένεση στο σώμα μου
Κάποιος…
έστω και να του το πω να με βοηθήσει…
Μα γύρω μου κάνεις…
________________________________(2004)
Ερωτηματικό
__Ερωτηματικό
Κοιτώ στην γη
___________κάτω στην γη
βλέπω ένα περιστέρι πεθαμένο
Κοιτώ ψηλά
_________στον ουρανό
βλέπω τον ήλιο λαβωμένο
στης μοναξιάς τα χρώματα
το δειλινό στέκει εκεί πάνω
Κοιτώ από δω
___________κοιτώ από ‘κει
βλέπω ζευγάρια να φιλιούνται
Κοιτώ ξανά απ’ την αρχή
βλέπω την φύση και αρχαίο κάλος
μνημεία σύγχρονα, μνημεία αρχαία
τον δρόμο μου χαράζουν
και 2000 χρόνια πριν
________________ποιος φαντάζονταν πως θα ‘ναι
και 2000 χρόνια μετά
________________κανείς εμάς δεν θα μας ξέρει
Χαμένος μες στον κόσμο αυτό
δεν ξέρω γιατί ζω και γιατί υπάρχω
αναρωτιέμαι, ψάχνω, απορώ
______________________ποιο είναι το νόημα
αλλά φοβάμαι κιόλας
γιατί ξέρω ότι όσο κι αν ζήσω
μετά από μια στιγμή δεν θα υπάρξω ποτέ ξανά
και αυτό με συγκλονίζει
Και όσο κι αν ψάξω
μια απάντηση δεν βρίσκω
Όσα κι αν δω
όσα κι αν ακούσω
μια απάντηση δεν βρίσκω
Όσα κι αν αισθανθώ
όσα κι αν ζήσω
μια απάντηση δεν βρίσκω
Και μένω
μένω πάντα μόνος με ένα ερωτηματικό
_________________________________(2003)
Το χειρότερο βράδυ της ζωής μου
Το χειρότερο βράδυ της ζωής μου
Το χειρότερο βράδυ της ζωής μου
ήταν εκεί
_______σε ένα Gay Club
με τον θάνατο
να διασκορπίζεται γύρω μου
ήταν εκεί
_______στο Gay Club
_________________το χειρότερο
με την “επαφή”
να φέρνει πιο κοντά τους θαμώνες;
Ή μήπως…
να μετατρέπεται σε φορέα…
απέραντης μοναξιάς
…εφήμερη γαρ
ήταν εκεί
_______φτηνή ψευτοδιασκέδαση
τι να σου αφήσει Τι;
Πολύ δυνατή μουσική και λίγη επαφή;
Σ’ εμένα
άφησε μια πικρή γεύση στο στόμα
ήταν γιατί…
μοναξιάς και θανάτου τράπουλα
μοιράζονταν στους θαμώνες
___________________________(2003)
«Επίκειται θάνατος»
«Επίκειται θάνατος»
Το μήνυμα στο κινητό μου
έγραφε:
«Επίκειται θάνάτος»
άκληρου σώματος
______________μοναχικής ψυχής
___________________________ασίγαστου πνεύματος
Επίκειται θάνατος
διάλυσις οργανωμένης ύλης
_______σωματικής αποσύνθεσης αρχή
τέλος των αισθήσεων και των παραισθήσεων
Επίκειται θάνατος
τα μοιρολόγια περισσεύουν
οι θρήνοι ας είναι λιγοστοί
Μια ζωή χαμένη εξ αρχής να μην την κλαις
Κάθε ζωής σκοπός
_______________ο θάνατος
Το μήνυμα στο κινητό
έγραφε:
«Επίκειται θάνατος»
________________________________(2003)
Τρεις υποθέσεις ευθανασίας
Τρεις υποθέσεις ευθανασίας
Κοίτα δεν θέλω να γεράσω
Νικητής στη ζωή μας ο θάνατος
Άκου δεν θέλω να γεράσω
Δεν αντέχω… τι τώρα τι αργότερα
Το πρόσωπό μου… αλλοιώνεται μέρα με την ημέρα
Πρέπει να με βοηθήσεις
Θέλω να πεθάνω νέα
Πρέπει να με καταλάβεις
Γιατρέ βοήθησέ με
Κάνε μου την ένεση…
Δως μου το πολυπόθητο ανώδυνο τέλος
~~~
Κάθε βράδυ
κοιτώ στον ουρανό και φωνάζω
Γιατί Θεέ μου;
Γιατί τόσος πόνος;
Γιατί;
Δεν αντέχω άλλο
Δεν αντέχω άλλο πόνο
Δεν μπορώ να τον βλέπω άλλο γύρω μου
Δεν αντέχω να αισθάνομαι κι άλλο στον εαυτό μου
Κοίτα πως έγινε το σώμα μου…
Κοίτα πως με κατέφαγε…
Κοίτα υποφέρω…
Γιατρέ βοήθησε με
Κάνε μου την ένεση…
Δως μου το πολυπόθητο ανώδυνο τέλος
~~~
Κοίτα πως του κρατώ το χέρι
Τώρα που μπορώ να τον αισθανθώ
Τώρα που μπορεί να με αισθανθεί
Τώρα θέλω να φύγουμε μαζί
Δεν θα αντέξουμε χωριστά
Δεν θα αντέξουμε…
Κοίτα πως ενώνονται τα δάκρυα μας
Γιατρέ βοήθησέ μας
Κάνε μας την ένεση
Δως μας το πολυπόθητο ανώδυνο τέλος
____________________________(2003)
Άκου πως θέλω να πεθάνω
Άκου πως θέλω να πεθάνω
Να ζήσω
Να ζήσω
Να ζήσω λίγο την αγκαλιά σου
_______λίγο το φιλί σου
_______λίγο τον έρωτα
__________________τον εθιστικό
__________________τον ανεκπλήρωτο
__________________τον απόλυτο
Να ζήσω
_______κι ύστερα
______________να φύγω
Ναι ΑΚΟΥ!
Άκου τώρα πως θέλω να πεθάνω…
Θέλω να πεθάνω στην αγκαλιά σου
Το μπράτσο σου στο λαιμό μου
Η ανάσα σου πίσω από το αυτί μου
Τα χείλη σου στο κεφάλι μου
Η παλάμη σου πάνω στη δική μου
Τα σώματα μας ενωμένα
Η τελευταία μου αναπνοή
αχ… πόσο θέλω να φύγει τότε
εκείνη…
εκείνη την στιγμή
την πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου
Ναι!
Άκου! Άκου πως θέλω να πεθάνω
Στην αγκαλιά σου θέλω να πεθάνω
Όμως
Φοβάμαι
Φοβάμαι…
ότι την τελευταία στιγμή
θα είμαι μόνος
μόνος…απλά να κοιτώ
_______________την άχαρη
__________________ανούσια σπαταλημένη ζωή μου
Δεν αντέχω…
Βαρέθηκα την μοναξιά…
Άκου! Σου Φωνάζω… Μ’ ακούς;
Ουρλιάζω… ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ. Μ’ ακούς;
ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ
_____________________________(2003)
Ψευδαίσθηση
_____Ψευδαίσθηση
Ψευδαίσθηση
ψευδαίσθηση η ύπαρξη
Κοιμήσου… θα δεις ψευδαίσθηση
ψευδαίσθηση… ύπαρξης
όνειρο… ανυπαρξίας
Βυθίσου
βυθίζομαι
Βυθίσου
βυθίζομαι
Ψευδαίσθηση
ότι μας δίνεται μία ψευδαίσθηση
Είμαστε η προ γεννήσεως ανυπαρξία
Είμαστε η μετά θάνατον ανυπαρξία
και μια ψευδαίσθηση ύπαρξης ενδιάμεσα
Ύλης όνειρο, της γης συστατικά
φτιάχνουν εμένα…
μια ψευδαίσθηση με ημερομηνία λήξης
_________________________(2003)
Σήμερα
_____________Σήμερα
Τον λέγανε Χριστούλη και ήτανε Άνθρωπος
Δεν ξέρω αν έφερε μαζί του τον Θεό
μα σίγουρα έφερε την ανθρωπιά, την καλοσύνη
Τους αρρώστους, τους πεινασμένους και τις πόρνες ελεούσε
“Μακάριοι είσθε όταν σας μισήσωσιν οι άνθρωποι
και όταν σας αφορίσωσι και ονειδίσωσι
και εκβάλωσι το όνομά σας εις κακόν”
Σήμερα θα βρίσκονταν στην Ομόνοια
εκεί δίπλα από τους ναρκομανείς
Σήμερα θα βρίσκονταν στην Συγγρού
εκεί δίπλα από τις τραβεστί
Σήμερα θα βρίσκονταν στο νοσοκομείο
Εκεί δίπλα από αυτούς που τους σκοτώνει το AIDS
“Μακάριοι οι πτωχοί”*
Σήμερα θα βρίσκονταν στην Αφρική, στην Ν. Αμερική, στην Ασία
εκεί δίπλα από τα παιδιά που πονάνε και πεινάνε
“Εάν τις φυλάξη τον λόγο μου
δεν θέλει γευθεί θάνατον εις τον αιώνα”
Θα ήταν εκεί δίπλα από τους καταθλιπτικούς και τους άθεους
να τους θυμίσει ότι μόνο με την αγάπη
μπορείς να νικήσεις τον θάνατο…
ή αλλιώς να βρεις νόημα στην εφήμερη ζωή σου
Σήμερα θα ήταν εκεί
δίπλα στους αδικημένους
δίπλα από τους εξαθλιωμένους
της ζωής τα κουρέλια
δίπλα από αυτούς που θα είχαν ανάγκη
τον γλυκό Του τον λόγο
_________________λόγο παρηγοριάς και συμπόνιας
τα χρυσοποίκιλτα ράσα
ούτε καν θα τα κοιτούσε
τα μεγάλα τα λόγια τα υποκριτικά
για αδίκους και αμαρτωλούς
θα τα περιφρονούσε
…ο λόγος του
σαν σταγόνα θαυματουργού φαρμάκου
θα έπεφτε στις ταλαιπωρημένες ψυχές
και στους αδυνάτους…
Ναι Θαρρώ δίπλα σ’ αυτούς θα ήταν σήμερα
________________________________(2003)
* Σύμφωνα με τους ιστορικούς μελετητές ο Ιησούς ποτέ δεν είπε “Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι” Juan Arias-Ιησούς ο Μεγάλος Άγνωστος σελ.270-283 εκδ. Λιβάνι
Τα δάκρυα με πλημμυρίζουν κάθε φορά που θα σε δω
Τα δάκρυα με πλημμυρίζουν κάθε φορά που θα σε δω
Κάθε φορά που κοιτώ τα μάτια σου
τα δάκρυα πλημμυρίζουν την καρδιά μου
αχ να ξερες…
να χα την δύναμη…
…
πόσο πολύ σ’ αγαπώ
είναι όλα αυτά που νιώθω για σένα μια αγάπη μεγάλη
και πόνος βαθύς
πόσο φοβάμαι να σου πω σ’ αγαπώ
φοβάμαι να μιλήσεις
φοβάμαι να μου δείξεις
φοβάμαι να μου πεις πόσο μ αγαπάς
μα θα ήταν όλα αλλιώτικα
αν άνοιγες την καρδιά σου
Κι ας είμαι αγόρι και ας είσαι αγόρι
Δάκρυα αγάπης πλημμυρίζουν την ψυχή μου
τα πόδια μου τρέμουν
ένας κόμπος στο λαιμό
Φοβάσαι Φοβάμαι
Θα ήμασταν μαζί θα σε είχα στην αγκαλιά μου συνέχεια
και θα ταξιδεύαμε θα ταξιδεύαμε συνέχεια
απέραντα ταξίδια σε νησιά, σε πόλεις, σε βουνά,
όλη η θάλασσα και όλη η γη δική μας
θα ταξιδεύαμε μαζί αγκαλιά μέχρι τα χρόνια να σωθούν και η καρδιά να σταματήσει.
_____________________________________________________________(2003)
Το αιώνιο, το υπερβατικό, το ωραίο
Το αιώνιο, το υπερβατικό, το ωραίο
Μου χαμογελούσες
και ήταν το χαμόγελό σου
τόσο φωτεινό…
Εκστατικός σε κοίταζα
και μου ‘ρχονταν να κλάψω
Μου χαμογελούσες
και ένιωθα τα σωθικά μου
να πλημμυρίζουν
από ένα ακαθόριστο μεγαλειώδες συναίσθημα
Μου χαμογελούσες,
σε κοίταζα,
τα πόδια μου τρέμανε,
ήθελα να κλάψω
από συγκίνηση, από χαρά
δεν ξέρω από τι
Ένιωθα κάτι τόσο δυνατό
χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω
Αντίστοιχό του
το μυστήριο της ύπαρξης
το αιώνιο, το υπερβατικό και το ωραίο
Μου χαμογελούσες
ένιωθα κάτι να μας ενώνει
κάτι ανώτερο από εμάς
Ένας κόμπος στον λαιμό με πίεζε
Ο χρόνος είχε σταματήσει
σ’ αυτήν την “αιώνια” στιγμή
Ο χρόνος είχε σταματήσει
μπροστά στο χαμόγελό σου…
Με κοίταζες
και ένιωθα να διαβάζεις τα πάντα μέσα μου
Ήταν η ματιά σου
σαν να με τρυπούσε…
μα το έβλεπα…το έβλεπα μέσα εκεί
στα δικά σου μάτια
καθρεφτίζονταν
ο ίδιος πόνος, η ίδια ηδονή
Τα δάκρυα που ετοιμάζονταν να κυλήσουν
ο κόμπος στο λαιμό
το τρέμουλο στα πόδια
το σώμα μου πάλλονταν…
Κράτησε για μια στιγμή…
κι ύστερα έφυγες (ή μήπως έφυγα;)
κι ήταν σαν να είχα ξυπνήσει από γλυκό εκστατικό λήθαργο
αφήνοντας μου
κάτι σαν μια στυφή γεύση στο στόμα τότε
και μια φευγαλέα αξέχαστη στιγμή
του άπιαστου, του υπερβατικού, του αιωνίου και του ωραίου τώρα
__________________________________________(2003)
Θρήνος
________________Θρήνος
Σήμερα θρήνησα την κοινωνία των ανθρώπων
Σήμερα θρήνησα τον αξιολύπητο εαυτό μου
Ήταν 16
Έχασε και τους δυο γονείς του στα 10
Ήθελα να τον βοηθήσω…
Μα πως; ΠΩΣ;
Σήμερα θρήνησα την κοινωνία των ανθρώπων
Οι συγγενείς του τον ξέχασαν
Ω σκατά
Δεν μπορώ να το πιστέψω
τόση… τόση απανθρωπιά
Οι κοινωνικές υπηρεσίες ανύπαρκτες
Η εκκλησία απούσα
Οι γείτονες του αδιαφόρησαν
Ω σκατά
Δεν μπορώ να το πιστέψω…
τόση… τόση απανθρωπιά
Σήμερα σε ένα άθλιο εγκαταλελειμμένο χαμόσπιτο
παλεύει να ζήσει
Σήμερα από τον πληρωμένο έρωτα
προσπαθεί να ζήσει
______________να φάει
___________________να βρει ρούχα
επειδή κανείς δεν τον φρόντισε
Και τώρα που…
το είδα…. το είδα με τα μάτια μου
η αρρώστια τον χτύπησε…
κανείς να τον φροντίσει
Σήμερα θρήνησα την κοινωνία των ανθρώπων
Είναι παιδί! Παιδί!
Τι απανθρωπιά… τι απανθρωπιά
Πόσα στερήθηκε… πόσα στερείται
Δεν αντέχω… Δεν αντέχω
Μου έρχεται να κάνω εμετό
Γιατί τόση αδικία…
Γιατί δεν καταλαβαίνουμε
πόσο τυχεροί είμαστε όσοι έχουμε μια στέγη
και λίγα χρήματα για να ζούμε αξιοπρεπώς…
Τι πλεονεξία όταν άλλοι υποφέρουν
εσύ να ζητάς κι άλλα κι άλλα κι άλλα
Τι πλεονεξία
Κάθε ώρα κάθε στιγμή
σκέφτομαι
πόσοι
κάθε ώρα κάθε στιγμή
βρίσκονται στον επιθανάτιο ρόγχο
σκέψου και τον δικό σου
όταν θα έχεις φτάσει σε κείνη την στιγμή
τίποτα δεν σου ανήκει
τίποτα…
σε σένα μιλάω…
σε σένα μιλάω…
π λ ε ο ν έ κ τ η___α δ ι ά φ ο ρ ε___β ο λ ε μ έ ν ε
σε σένα που δεν κοιτάς
παρά μόνο τη ζωούλα σου
κι όχι πόσο άλλοι υποφέρουν
τίποτα δε σου ανήκει
ούτε τα σώμα σου
Η σάρκα σου φτιαγμένη από χώμα
ακόμα κι αυτήν την έχεις δανειστεί
Μου είπε
«Κάνω τα “πάντα” για να ζήσω»
Στο μυαλό μου αντηχούν ακόμα
σαν αντίλαλος τα λόγια του
«…έτσι τους έχασα…
_______________…τους έχασα…
__________________________…έχασα…»
Τώρα σε ψεύτικους κόσμους ταξιδεύει
Έκανα τσιγαριλίκι και μου έλεγε
«Το κάνω αυτό για να ξεχάσω… μα δεν μπορώ…»
και λίγο αργότερα τρέμοντας
με κόκκινα μάτια
«Έρχεται η μάνα μου τώρα…»
Έρχεται…____…η μάνα μου…»
Σήμερα θρήνησα τον αξιολύπητο εαυτό μου
Ήθελα τόσο να τον βοηθήσω
Μα ήμουνα 19
εξαρτημένος από τους γονείς μου
Πώς να τον βοηθήσω
ΠΩΣ;
Δεν μπορούσα να του δώσω μία λύση
ή έστω μια ελπίδα
Η κόλαση αυτό θα είναι
Να μην μπορείς να βοηθήσεις
όταν το θες τόσο πολύ
ή
να συνειδητοποιείς
ότι θα μπορούσες να βοηθήσεις τότε που ύλη ήσουν
και τώρα που κατάλαβες γιατί ζούσες…
κατάλαβες ότι
ζούμε μονάχα για να απαλύνουμε
ο ένας τον πόνο του άλλου
είσαι ήδη νεκρός, είσαι ενέργεια, η πάχνη της αυγούλας
Συνειδητοποιείς ότι σκόρπισες τη ζωή σου
σε πράγματα μικρά και ασήμαντα
κοιτώντας μόνο τον εαυτό σου
και τώρα που γνωρίζεις και επιθυμείς
δεν μπορείς να βοηθήσεις πλέον κανέναν
νιώθεις απέραντη μοναξιά
είσαι μόνος
όπως μόνος ήσουν κι όταν ζούσες
κοιτώντας μόνο τον εαυτούλη σου
Δεν αντέχω άλλη αδιαφορία
Και ντρέπομαι που ζω
Ντρέπομαι
Δεν θέλω άλλο να ζω
Ντρέπομαι
Γιατί ζω σε τέτοιο κόσμο
Πώς να τον βοηθήσω;
ΠΩΣ;
Δεν αντέχω. Ξεσπάω σε κλάματα
Δεν αντέχω. Είναι αργά πλέον
Πέφτω στο κρεβάτι μου και κοιμάμαι
Σήμερα θρήνησα την κοινωνία των ανθρώπων
Σήμερα θρήνησα τον αξιολύπητο εαυτό μου
____________________________________(2003)
Η αρχή του τέλους μου
Η αρχή του τέλους μου
Τώρα θα σου μιλήσω
για την φωτιά που καίει την ψυχή μου!
Τώρα!
Άκουσε με!
Μη μ’ αποφεύγεις!
Μ’ ακούς; Σου φωνάζω!
Φωτιά καίει το μυαλό μου
Φωτιά σαν μία κόλαση από μετεωρίτη
Φωτιά και πυρκαγιά
Οινόπνευμα μέσα στους νευρώνες
Και σπίρτο ανοίγει το κρανίο
Όλα να καούν
Στάχτη
και σαν τον φοίνικα να μην αναγεννηθούν!
Γιατί νοιώθω
__________την αρχή του τέλους
για μένα σήμερα
Νοιώθω την αύρα
_____________την μισή να μένει
Αδειάζει
______το εγκεφαλικό κουβούκλιο
Αίμα τρέχει
________από τα σωθικά μου
Αίμα
___και σταγόνα σταγόνα φεύγει
_________________________η σαρκική ψυχή μου
Σήμερα η Αρχή του Τέλους!
Οι ξενιστές καταλαμβάνουν
____________________το κορμί μου
Τα παράσιτά τους βρήκαν
___________________κορμί οργωμένο
έτοιμο να πολλαπλασιαστούν
σαν σπόροι υπέρτατου κακού
Ίσως το βλέπω
στα επίσημα χαρτιά
σε ένα μήνα
_______________Ίσως
_______________και δεν προλάβω
μα το ξέρω
________το διαισθάνομαι
έρχεται να επιβεβαιωθεί
και το όνειρό μου το παλιό
σαν μέσα από ομίχλη
αναδύεται στα μάτια μου
Ναι!
“Aυτό θα γίνει και τούτο”
κι ύστερα το τέλος
ένα τέλος ακαθόριστο
μα σίγουρα το τέλος:
μαύρο, σκοτάδι και σιωπή…
Και να το ξαναβλέπω
Ζωντανά αυτή τη φορά
Κατάλαβα το τέλος οι ξενιστές θα είναι
Φωτιά
Φωτιά καίει το μυαλό μου
γιατί το τέλος πλησιάζει
______________________________(2003)
Άνθρωποι
Άνθρωποι
Σκέφτομαι
την μοίρα του ανθρώπου
όλοι
οι άνθρωποι
διαφορετικοί
μα
τόσο όμοιοι
Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον
να μοιραστούμε συναισθήματα, λύπες, χαρές, αγωνία, φόβο, πόνο μα και ελπίδα
όλοι
οι άνθρωποι
διαφορετικοί
μα
τόσο όμοιοι
Σκέψου
την μοίρα του άνθρώπου ίδια για όλους
Σκέψου και τότε…
_____________θα καταλάβεις…
ότι αξίζει σ’ αυτήν την
ζωή να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον.
_______________________________(2003)
Εφτά χρόνια κατηχητικό σχολείο
Εφτά χρόνια κατηχητικό σχολείο
Δεν καταλαβαίνω…
Προσπάθησα
μα δεν καταλαβαίνω
Δεν καταλαβαίνω
έναν Θεό της Αγάπης
που θα χωρίσει τους ανθρώπους σε “καλούς” και “κακούς”
και θα κρίνει και καταδικάσει
Δεν καταλαβαίνω
πως ένας Θεός της Αγάπης
δεν θα συγχωρήσει όλους τους ανθρώπους
Δεν καταλαβαίνω
γιατί δεν θα συγχωρήσει τους εχθρούς Του
όταν αυτό κηρύσσει ο ίδιος
Δεν καταλαβαίνω
το αίσθημα δικαίου και ψευτουπερηφάνιας
που γεμίζει κάποιους ανθρώπους
που Τον λατρεύουν:
«θα δουν αυτοί οι άλλοι
θα δουν μετά θάνατον…»
Δεν καταλαβαίνω
γιατί το αίσθημα δικαίου
να μπαίνει
και να μπει εν τέλει [απ’ ότι λένε οι Γραφές]
από τον Θεό της Αγάπης
πάνω απ’ την Αγάπη
Συγχωρήστε με
προσπάθησα…
μα δεν καταλαβαίνω
Δεν καταλαβαίνω
γιατί χρειάζεται τόση φανατική λατρεία και αίμα ένας Θεός
Δεν καταλαβαίνω
αυτόν τον Θεό
που ίσως έτσι κάποιοι τον “φτιάξαν”
και έτσι κάποιοι τον “συντηρούν”
Δεν καταλαβαίνω
και ο πόνος
για κάτι που Πίστεψα
και κάτι που χάθηκε
με κάνει κάθε μέρα να καταρρέω και πιο πολύ
Δεν καταλαβαίνω
έναν Θεό
που φτιάχνει ανθρώπους μίζερους
έναν Θεό
αντιερωτικό
και ενάντια στα βασικά ένστικτα της ζωής
Δεν καταλαβαίνω
όσα κηρύσσονται
Όλα αυτά που τους βάζουν
τον μανδύα της “αληθινής αγάπης και χαράς”
Κι όμως μοιάζουν να φέρνουν την δυστυχία
γεμάτα από απαγορεύσεις
και το πρέπον… να νιώθεις ενοχή
για τα περισσότερα από αυτά που κάνεις…
Συγχωρέστε με
Προσπάθησα
Προσπάθησα πολύ
μα εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω
_____________________________(2003)
Μικρά φώτα από κεράκια
Μικρά φώτα από κεράκια
Είμαστε τόσο φευγαλέες υπάρξεις…
Σαν σκιές που χάνονται πριν προλάβουν να εμφανιστούν
Μέσα στα δισεκατομμύρια χρόνια του σύμπαντος
μέσα στη χαώδη έκτασή του
σαν το φως από μικροσκοπικά κεράκια μοιάζουμε
που μόλις ανάψουν
______________σβήνουν
αφήνοντας πίσω τους για λίγο την κάπνα
μέχρι να διαλυθεί κι αυτή τελείως
Η μόνη δύναμη μας
ότι είμαστε πολλά, πολλά κεράκια
Η μόνη δύναμη μας
που μοιραζόμαστε το φως
Πότε θα σβήσουν άραγε
όλα τα κεράκια;
θα αρκούσε ένα απλό
φύσημα
και θα σβηναν όλα μαζί μεμιάς
Η μόνη δύναμη μας
όσο είμαστε αναμμένα
να μοιραζόμαστε το φως
___________________(2003)
Αυτοκτονίας συζήτηση
_______Αυτοκτονίας συζήτηση
Σκέψου τι θα χάσεις
Σκέψου το φως
_______τα χάδια τα φιλιά τις αγκαλιές
Σκέψου την αγάπη και την φύση
_______τα ταξίδια
_______και τις σχέσεις
_______που μπορείς να κάνεις με άλλους ανθρώπους
Το ξέρω…
Μου λες και συμφωνώ:
«Είναι μάταια όλα αυτά
αφού θα τα σκεπάσει η ανυπαρξία»
«Και η φύση που μας δημιουργεί
και δίνει το παράδοξο
της ζωής και της συνείδησης
διαλύει και παίρνει πίσω ότι μας χάρισε»
«Απλώς θα την βοηθήσω
να το κάνει μια ώρα αρχύτερα»
Συμφωνώ…
μα όχι…
δεν πρέπει…
Δεν θα κερδίσεις τίποτα
αντίθετα θα χάσεις πολλές ακόμα εμπείριες
«Ναι που θα τις φάει
η λήθη
και εν τέλει η ανυπαρξία…
Εύχομαι μόνο αν υπάρχει τελικά Θεός
και αν μου ξαναδώσει συνείδηση
(όπως υποστηρίζουν κάποιοι ότι θα γίνει)
εύχομαι… να με συγχωρήσει»
Μιλάω
μιλάω… με τρεμάμενη φωνή
με τον άλλον μου εαυτό…
τρελαίνομαι
αξίζει ή δεν αξίζει
Η ζωή; Ο θάνατος;
τρελαίνομαι…
τρελαίνομαι…
Χώνω το πιστόλι στο στόμα μου.
Μπαμ.
Μια έκρηξη…
κάπου κοντά στη γειτονιά μου
Ξυπνάω απ’ αυτόν τον εφιάλτη
λουσμένος και μουσκεμένος στον ιδρώτα
Αναζητώ τα γυαλιά μου…
κι ύστερα
για λίγη ώρα συλλογίζομαι…
ήταν εφιάλτης ή μήπως η λύτρωση;
_____________________________(2003)
Λίγο πριν κοιμηθώ ο θάνατος την σκέψη μου στοιχειώνει
Λίγο πριν κοιμηθώ ο θάνατος την σκέψη μου στοιχειώνει
Φοβάμαι τόσο τον θάνατο
την στιγμή εκείνη που όλα θα σβήσουν
όταν όλη η ζωή μου
θα περάσει από μπροστά
και οι χιλιάδες ηλεκτροχημικές ώσεις σταματήσουν
Φοβάμαι…
Φοβάμαι…
Τι να είμαι;
Γιατί υπάρχω;
Τι είναι η ζωή;
Μήπως όλοι οι άνθρωποι δεν είναι περίπου το ίδιο;
Ποια μοναδικότητα;
Χιλιάδες γεννήσεις…
Χιλιάδες θάνατοι…
… σε μια στιγμή
… οργανισμοί δημιουργούνται
… οργανισμοί διαλύονται
Τι είναι ο χρόνος;
Πως φεύγει η κάθε στιγμή;
που ποτέ δεν μπορείς να την πιάσεις…
Στις σκέψεις αυτές…
________…Βυθίζομαι
__________…Βυθίζομαι
____________…Βυθίζομαι
Μήπως το σκοτάδι διαδέχεται για λίγο
τo φως
και μετά….
ξανά σκοτάδι;
από την ανυπαρξία στην ύπαρξη
και μετά ξανά στην ανυπαρξία
από το σκοτάδι στο φως
και μετά σκοτάδι
από την ανυπαρξία… στην ύπαρξη
από την ύπαρξη… στην ανυπαρξία
Φοβάμαι… το σκοτάδι
Φοβάμαι… το τίποτα
Φοβάμαι… την ανυπαρξία
Φοβάμαι
και τρέμω
μια ανατριχίλα με διαπερνά
Μήπως όσοι δεν ξέρουν… δεν αναρωτιούνται…
είναι πιο ευτυχισμένοι;
Και οι θρησκείες;
Η μετενσάρκωση;
Ο Θεός;
Οι Θεοί;
Ο Χριστός;
Κι αν τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει
Κι αν κάτι από όλα ισχύει;
Γιατί δημιουργήθηκε ο πρώτος μονοκύτταρος οργανισμός;
Γιατί υπάρχω;
Και μήπως δεν θα υπάρξω ποτέ ξανά;
Είμαι μια απλή δομή της ύλης;
Αυτές οι ερωτήσεις με οδηγούν στην τρέλα…
Κάθομαι στο κρεβάτι, στο σκοτάδι
κι αναρωτιέμαι
με μια ανατριχίλα
που διαπερνάει τα σωθικά
και μια μελαγχολία επίσης
…δεν αντέχω
__…βυθίζομαι
____…και μουδιάζω
Σηκώνομαι
και ανοίγω το φως
να γράψω
αυτές τις γραμμές (… αλλιώς θα πνιγώ)
Κουρασμένος πλέον και εξουθενωμένος
σβήνω το φως [… μα αυτές οι σκέψεις δεν φεύγουν]
και πέφτω πάλι στο κρεβάτι
Κοιμάμαι
[Και εκεί…
λίγο πριν βυθιστώ στον ύπνο
αναρωτιέμαι…
μήπως ζω ένα μικρό θάνατο
κάθε βράδυ…
και μια μικρή γέννηση
κάθε πρωί…
που ξυπνώ]
[Μα ίσως και να φοβάμαι να κοιμηθώ…
γιατί μου φαίνεται τελικά
ότι επίτηδες η φύση
τον έκανε τον ύπνο
για να μας θυμίζει λίγο
και να μας προετοιμάζει
για την ανυπαρξία…]
____________________________________(2003)
Ταπεινότητα ή υπεροψία;
Ταπεινότητα ή υπεροψία;
Λογοτέχνες
Ποιητές
Υπερόπτες και ψευτουπερηφάνια αρκετή
θεωρείται τους εαυτούς σας ανώτερους
πιστεύοντας ότι ανήκετε σε μια “ανώτερη πνευματική τάξη”
Το ίδιο και κάθε
άσημος-διάσημος
που έχει κάνει κάτι
αισθάνεται πλέον ότι δεν είναι σαν τους άλλους
δεν είναι του “κόσμου”- του “συρμού”
είναι ο ένας και ο μοναδικός!
Λες και ο οποιοσδήποτε άλλος
δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι ανάλογο
Λες και δεν είναι τυχαία όσα ζήσατε
ή όσα σκεφτήκατε
Το θεωρείτε τόσο σημαντικό…
Είναι κακό ή γελοίο
που το παίρνετε στα σοβαρά…;
Και δεν είστε ταπεινοί;
Όλα τυχαία στη ζωή…
Μα δεν υπάρχουν θεοί της τύχης!
Εσύ οικοδόμος θα μπορούσες να ήσουν βασιλιάς!
Εσύ βασιλιάς θα μπορούσες να ήσουν οικοδόμος!
Αν γεννήθηκες στις Η.Π.Α
και ζεις μια ζωή χλιδή…
σκέψου την τυχαιότητα αυτή
θα μπορούσες να είχες γεννηθεί στην Αφρική
και να είχες πεθάνει από την πρώτη την στιγμή
Σκέψου ακόμα την τυχαιότητα
της ύπαρξης σου
όταν ένα συγκεκριμένο σπερματοζωάριο
ενώθηκε με ένα ωάριο
μια τυχαία στιγμή…
αυτό θα μπορούσε να μην είχε συμβεί!
Γιατί ο εγκληματίας
αν είχε γεννηθεί
κάτω από άλλες συνθήκες
αν είχε γαλουχηθεί
κάτω από άλλες συνθήκες
θα ήταν αγγελούδι!
Και το αγγελούδι εγκληματίας!
Ο πιστός άπιστος!
Ο άπιστος πιστός!
Ο πλούσιος φτωχός! Και ο άσημος διάσημος!
Ο φτωχός πλούσιος! Και ο διάσημος άσημος!
Όλα τυχαία!
Μα κανείς δεν είναι ταπεινός!
Όλα τυχαία!
Και δεν καταδικάζω κανέναν
για καμία πράξη
Γιατί θα αρκούσε
κάτι ελάχιστο να αλλάξει
διαφορετικές εξωτερικές
ή εσωτερικές συνθήκες
και κάτι δεν θα γίνονταν ή θα γίνονταν
Όλα τυχαία
Όμως εσείς λογοτέχνες
εξακολουθείτε να νομίζετε ότι είστε “κάποιοι”
___________________________________(2003)
Θεατρίνοι
__Θεατρίνοι
Πιστεύεις
Ακολουθείς τις συμβουλές Του
Λες ότι είσαι ελεύθερος
Αναρωτιέσαι
Μήπως στην πραγματικότητα
Καταπιέζεσαι;
Δεν έχεις ζήσει…
Ο κόσμος που σε περιβάλει έχει άλλες αρχές
Δεν αντέχεις
Μήπως όμως κι αυτός ο κόσμος δεν έχει μπουχτίσει;
Τα έχει κάνει όλα
Αναρωτιέται
Μήπως δεν έχει ακολουθήσει
το σωστό δρόμο;
Μήπως πρέπει να βάλει μια τάξη
στη ζωή του
_________και να τα βρει μαζί Του;
Δεν πιστεύεις
ή μπορεί ακόμα να πιστεύεις
Τώρα όμως άλλαξες ζωή
Διασκεδάζεις και κάνεις όλα όσα κατέκρινες,
αλλάζεις αρχές,
ίσως να γίνεσαι πιο φιλελεύθερος
ίσως τώρα καταλαβαίνεις περισσότερο
αυτούς που πριν κατέκρινες
Ίσως να μετανιώνεις για όσα κάνεις
ή και ίσως πλέον να μην έχεις καμία ενοχή
Κι ο υπόλοιπος κόσμος;
Φυσικά και συνεχίζει όπως πριν…
Κάποιοι όμως;
Αλλάζουν…
Υιοθετούν άλλες αξίες και αρχές…
Και τι;
Τι κάνουν;
Κατακρίνουν λυσσαλέα τώρα όσους κάνουν
αυτά που και οι ίδιοι έκαναν
πριν κάποια τέρμινα
Τι γελοίο!
Τι αστείοι είναι όλοι αυτοί οι θεατρίνοι!
Για γέλια και για κλάματα!
Όλοι αυτοί θεατρίνοι στη ζωή και στο θάνατο!
Και ακόμα πιο γελοίο
αν όλα αυτά που κάνουν
τα παίρνουν στα σοβαρά…
Τι αστείοι είναι όλοι αυτοί οι θεατρίνοι!
________________________________(2003)
Γύρος θανάτου και sex δίχως λογική
Γύρος θανάτου και sex δίχως λογική
Σκύβεις, φωνάζεις, σηκώνεσαι, ουρλιάζεις, προχωράς
πάνω κάτω
σε μια τρέλα δίχως λογική
Είσαι gay, λεσβία, straight, bi, τραβεστί
κάνεις όργια, αλλάζεις συντρόφους
πολλαπλό sex
δίχως νόημα, χωρίς ουσία
υποτάσσεσαι, εξουσιάζεις
βλέπεις πορνό
φωνάζεις, ουρλιάζεις, μένεις σιωπηλός
Βρίσκεις συντρόφους
γλύφεις
τους κάνεις να πονάνε
σε κάνουν να πονάς
Τι κάνεις;
Με sex και ικανοποίηση
τον θάνατο να απομακρύνεις
προσπαθείς
Όμως ποτέ δεν θα τα καταφέρεις
Πάντα μετά
τις κορυφώσεις,
την μετέωρη απογείωση
η πτώση
θα ακολουθεί…
μια αίσθηση μελαγχολίας
Γιατί ξέρεις
πως τον θάνατο μόνο με την ηδονή
δεν θα νικήσεις
[Θα πεθάνεις
Αλήθεια αν η ζωή σου είναι έτσι
θα είσαι ευτυχισμένος…
την ύστατη στιγμή;]
_________________________(2002)
Kαι μου μιλάς για τέχνη
Kαι μου μιλάς για τέχνη
Και μου μιλάς για τέχνη
___μου μιλάς για τέχνη
Και δεν καταλαβαίνω
___δεν καταλαβαίνω
Γιατί στην τέχνη τι μπορείς να βρεις;
______________μπορείς να βρεις;
Αυτό που θες απ’ την ζωή;
Αν η ζωή σου είναι τέχνη…
Να μην παραπονιέσαι
________________ότι δεν έζησες ζωή
Δεν μπορείς να ανακαλύψεις
το μυστικό της
ακόμα και χίλια κλασσικά
._____και χίλια κλασσικά
διηγήματα, μυθιστορήματα, ή ποιήματα
αν διαβάσεις
το μυστικό της δεν μπορείς να το βρεις!
____________________________(2002)
Ο δρόμος της αρετής και της κακίας
Ο δρόμος της αρετής και της κακίας
Ποιος είναι ο δρόμος της αρετής και της κακίας
Δύσκολα θα διακρίνεις τον έναν απ’ τον άλλον
Μην περιμένεις να σου πουν
στο κατηχητικό ή
στο σχολείο ή
μες στο καφενείο
απάντηση, μεγάλη, πλήρη κι επαρκή
Εσύ θα ανακαλύψεις μέσα σου
τον δρόμο
________τον λαμπρό της αρετής
Κι αν ίσως –ύστερα- παραπέσεις
στον δρόμο της κακίας
θα καταλάβεις επιτέλους
ότι
ο δύσκολος κι ο τραχύς είναι αυτός
ο δρόμος
_______ο δρόμος της κακίας
γιατί μ’ αυτόν το δρόμο
το είναι σου
θα είναι αντίθετο
αφού ανακαλύψεις πρώτα
τον δρόμο
________τον καλό της αρετής
μ’ αυτογνωσία
και δύναμη ψυχής μεγάλη
______________________(2002)
Αγώνας
___Αγώνας
Με μάτια γαλανά
και με καρδούλα πρώτη
υπάρχεις και αισθάνεσαι
αγάπη σου την πρώτη
και έχεις αγάπη άδολη
και μια καρδιά γεμάτη
ελευθερία και φως
και όνειρα σαν κατάρτι
μα γρήγορα γκρεμίζεσαι
πριν φτάσεις να προλάβεις
ο κόσμος λίγο πιο σκληρός
κι ο αγώνας σου μεγάλος
να μείνεις, να μην φύγεις
με μια καρδιά αγνή
κι όνειρα σαν κατάρτι
μην κυνικότητα ποτίσεις τον εαυτό σου
όπως κάθε άλλος γύρω σου
και στον αγώνα σου
μπορεί να παραπέσεις
μέσα σε λάσπες
-με μάτια χλομά-
ξανασηκώνεσαι
και ξαναρχίζεις
λίγη απ’ την ευαισθησία σου
την αθωότητα και τον ρομαντισμό σου
να διατηρήσεις
_____________________________(2002)
Αξιοπρέπεια
___Αξιοπρέπεια
Όλη η αξιοπρέπεια στα μάτια ενός νέου
που ζει στα όρια της φτώχιας
με έναν θάνατο στον ώμο
να τον ακολουθεί
και την ζωή όλη μπροστά του
χωρίς να χάνει την ελπίδα
Μένει και Παλεύει
Ζει και πάλι Ζει
Είδε τον Χάρο
δίπλα να περνά
και ένιωσε να του παίρνει ότι πολύτιμο
Ένιωσε τον φόβο και τον πόνο
την θλίψη και την αγωνία
Μένει και Παλεύει
Ζει και πάλι Ζει
Και αν σε μια στιγμή
γκρεμίζεται όλη η ζωή
χρόνια και πάλι θα παλέψεις να την χτίσεις
και ότι πίσω καταστράφηκε
είναι νοσταλγία και μνήμη
και μια πικρή μελαγχολία στο παρόν
Όμως εσύ θα παλέψεις
και την ανάμνηση
πυλό
σαν χώμα μετά από βροχή
θα χρησιμοποιήσεις
Παλεύεις και ζεις και ονειρεύεσαι
το μέλλον σου πώς να το χτίσεις
_____________________________(2002)
Ο θάνατος του κόσμου
Ο θάνατος του κόσμου
Δεν υπάρχει … μια ελπίδα… που να μένει
ζωντανή… σε έναν κόσμο σαν κι αυτόν…
Κατακερματισμένος ο σύγχρονος άνθρωπος
χίλια κομμάτια
η ψυχή
γύμνια, βούρκος και αποσύνθεση
δυσωδία και δυσοσμία
στην ψυχή
κάτι σάπιο
που υπάρχει
και σ’ αυτήν
Χίλια κομμάτια
που σαπίζουν
μέσα σε ένα κόσμο
που πεθαίνει
παίρνοντας μαζί του
χιλιάδες ψυχές
χιλιάδες ανθρώπους
στις παρειές του πολιτισμού
χωρίς στόχους
χωρίς οράματα
κείτονται κάτω από μια άθλια ζωή
περιοδικά, βιβλία, πίνακες
σπίτια, τηλεόραση, φωτογραφίες
sex, φαΐ sex, φαΐ sex, φαΐ
αθλιότητα στην αθλιότητα
πολιτισμός που πάτο δεν έχει
να πατώσει
καταιγίδα που μαίνεται
με όξινη βροχή
σε απολιθωμένο δάσος
με ένα μέλλον!
Δεν υπάρχει μέλλον!
Υπάρχει καταστροφή
αποσύνθεση κι άλλη αποσύνθεση
και δεν υπάρχει ούτε μία φύση
να απορροφήσει
το σάπιο
και ν’ αντέξει
ούτε ένας άξιος οδοκαθαριστής
να τα μαζέψει
τα σκουπίδια και τη βρόμα
Ούτε ένας ποιητής
να διώξει την αθλιότητα
Χα. Χα, Χα
Μα φυσικά και υπάρχει
ποιητής και οδοκαθαριστής
(και φύση!)
είναι όμως οι αδύναμοι κρίκοι!
Γιατί οι άνθρωποι συνεχώς, το νιώθω, το βλέπω
στροβιλίζονται
σε μια ρουφήχτρα
που αναδεικνύει
πάθη και λάθη
Αδύναμοι κρίκοι!
Στην ζωή ενός άθλιου ξόσμου
Ποιον θα συγκλονίσει
ένα ποίημα;
Ποια αδιάφορη ψυχή και
ανύπαρκτη συνείδηση;
Δεν υπάρχει… μια ελπίδα… που να μένει
ζωντανή… σε έναν κόσμο σαν κι αυτόν….
_______________________________(2002)
Αγκαλιά
Αγκαλιά
Χρήματα, Δόξα, Δύναμη,
Εξουσία, Πάθη, Ηδονή…;
Χαμογελάει ένα παιδί
και στην αγκαλιά του έχει το αγαπημένο σκυλάκι
και αυτό είναι ευτυχία
Χαμογελάει και κλαίει ο εραστής
που τον αγαπημένο σύντροφο
έχει χρόνια να δει
αλλά περίμενε…
τον αγκαλιάζει
και αυτό είναι ευτυχία
Χαμογελάει η γιαγιά
αγκαλιάζοντας το εγγονάκι
και αυτό είναι ευτυχία
Χαμογελάει ευτυχισμένος ο άνθρωπος
με μια αγκαλιά
και αυτό ψάχνω να βρω
μια αγκαλιά και ένα φιλί
Μια χαραμάδα ζεστής αληθινής αγάπης
Και ναι! Για αυτό αξίζει να ζεις
___________________________(2002)
Μια δύναμη να τους ενώνει
___Μια δύναμη να τους ενώνει
Σαν να ήταν γραφτό από πάντα
Εκείνο το βράδυ
μια ματιά ανταλλάξανε
και μια αστραπή διαπέρασε και τους δυο
Τυχαία συνάντηση
σε ένα μπαρ
Πλησίασαν
Αγκάλιασε ο ένας τον άλλον με συγκίνηση
και ένωσαν χείλη και γλώσσα
με τα μάτια κλειστά
Εκείνος 21
Εκείνος 22
Για πάντα μαζί… ορκίστηκαν
Προσπαθώντας στους άλλους να δώσουν εξήγηση
Γιατί μαζί;
Δυο παιδιά… Απ’ τα άλλα παιδιά…
Για πάντα μαζί…
Και έζησαν για πάντα μαζί…
με μια δύναμη να τους ενώνει
μέχρι που τους χώρισε ο θάνατος…
τους χώρισε;
Στα 45 ο Ένας
στα 44 ο Άλλος
Ανακοπή… ο Ένας
Λεπίδα κοφτερή διαπερνά τον Άλλο
Ένα χέρι κρεμάμενον κι
ένα δάχτυλο που εξέχει
στάζοντας… αίμα αίμα
την σταγόνα
Εκεί μέσα στον θάλαμο του νοσοκομείου
Ένωσαν και το αίμα τους
Χωρίς να εξηγήσουν στους άλλους…
Κάτω από το κρεβάτι
μια μικρή λίμνη αίματος
και πάνω σ’ αυτό
ένα… κόκκινο σεντόνι
ανάμεσα… δύο αγκαλιασμένα σώματα
Μια δύναμη να τους ενώνει…
_____________________________(2002)
Σπουργίτι
_____Σπουργίτι
Δεν βρίσκω ένα κεφάλι
το κεφάλι μου να ακουμπήσω
Δεν βρίσκω δυο χέρια ζεστά
να μ’ αγκαλιάσουν και να τα’ αγκαλιάσω
Δυο χείλη απαλά να φιλήσω
Μια καρδιά ν’ αγαπήσω
Είμαι ένα σπουργίτι
μέσα στην άμορφη πόλη
και μέσα στην ανωνυμία του πλήθους
Είμαι ένα σπουργίτι μονάχο του
Παλεύω να επιζήσω
σε μια πόλη ευημερίας και πλούτου
Ένα σπουργίτι μονάχο του
Μέσα σε ένα διαμέρισμα μπορεί να είμαι φυλακισμένο
ή σε ένα παγκάκι πεσμένο
Είμαι ένα σπουργίτι
Και μπορεί την πείνα μου να ορίζω
ή λαίμαργα να καταβροχθίζω
Μα πάντα κάτι άλλο ζητώ
μέσα σε μια πόλη με φώτα
Μέσα στο πλήθος της ανωνυμίας
δεν βρίσκω μια αγάπη μεγάλη
Κι έτσι μονάχο μου
Συνεχίζω να ζω και να επιβιώνω
____________________________(2002)
Μάρμαρα
Μάρμαρα
Ακρόπολη και μάρμαρα
μέσα στην πόλη
γεμάτα
μαυρίλα και κάπνα
Αθήνα
η παλιά σου δόξα
χαμένη
όπως οι αγάπες που δεν άντεξαν στον χρόνο
όπως ο γλάρος
που δεν άντεξε στην πείνα
παραδομένος τώρα σε κάποιο σκουπιδότοπο
έτσι και εσύ μνημείο ζωντανό
μες στης βουής την τρέλα και
μες στου όχλου την κατάντια
_____________________________(2002)
Δυο αγόρια αγαπημένα μες στην εκκλησιά
___Δυο αγόρια αγαπημένα
___μες στην εκκλησιά
Και κει μες στην εκκλησιά
που κρύψατε την αγάπη σας
«Χριστός ανέστη εκ νεκρών
θανάτω θάνατον πατήσας»
κάποιος την εβρήκε
κάποιος πρόσεξε τα χέρια σας
που ήταν ενωμένα
και τότε φώναξε
μεγάλο σούσουρο μες στην εκκλησιά
δώσατε και ένα φιλί
μεγάλη-θεία προσβολή
σας βγάλαν όξω απ’ την εκκλησιά
«μα μες στην εκκλησιά!
Ντροπή, ντροπή, ντροπή!»
~~~
Μα εσείς το μόνο που θέλατε
ήταν μαζί και αγαπημένοι
να παρακολουθήσετε
την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία
_____________________(2001)
Μπορούμε να είμαστε ποιητές
Μπορούμε να είμαστε ποιητές
Μπορούμε να είμαστε ποιητές
όταν ο πόνος μετράει
σκαλοπάτια σε ψυχή και σώμα
Μπορούμε να είμαστε ποιητές
όταν η αγάπη ξεχειλίζει
στα σωθικά μας
Μπορούμε να είμαστε ποιητές
όταν η ευαισθησία
βλέπει
τον πόνο στην ψυχή
από τα μάτια του συμβίου
Μπορούμε να είμαστε ποιητές
και η ποίηση να απαλύνει τον πόνο
με λέξεις και ρήματα
(2001)
Μικρή ωδή για αυτούς που μένουν αθώοι…
Μικρή ωδή για αυτούς
που μένουν αθώοι…
Αχ τι ευαίσθητος,
που είσαι φίλε…
Εσύ που αλώβητος βγήκες από ένα εχθρικό περιβάλλον,
που όμως επειδή αγαπάς, τους ανθρώπους, βούρκωσες…
Μες στην αθωότητα
____των ματιών
που όταν εκλύονται
εν τη ζέση των δακρύων
υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος
αθώος κόσμος
αθώα ψυχή
αγνή καρδιά
οι αναμνήσεις,
η ζωή σου
σε βουρκώνουν,
εσύ έμεινες αθώος
παρ’ όλα τα όσα είδες
_______________(2001)
Το ροζ σκοινί
Το ροζ σκοινί
(Χαρταετοί)
Σαν το ροζ σκοινί
που ανεμοδέρνεται
στου ανέμου
την φόρα
έτσι και η ψυχή του ανθρώπου
έρμαιο
στου ανέμου
τον χρόνο
και στις
αλλαγές των καιρών
_____________________(2001)
Το ταξίδι
____Το ταξίδι
Όπου κι αν είσαι
άκου την καρδιά σου
Ακολούθα την ψυχή σου
Βρες μόνος σου το μονοπάτι για την λύτρωση
Κάνε το ταξίδι
το μοναχικό ταξίδι της ζωής
____________________________(2001)
Αόρατα τα μάτια της ψυχής μου
Αόρατα τα μάτια της ψυχής μου
Αόρατα τα μάτια της ψυχής μου
Αόρατα κοιτάζουν τον μέσα και έξω κόσμο
Αόρατα τα όνειρα και οι ελπίδες
οι πόθοι και ενθουσιασμός
και η θλίψη
Αόρατα κοιτάζουν τα συναισθήματα μου
Αόρατα και τη λογική
Αόρατες οι σκέψεις
οι διαπιστώσεις
τα συμπεράσματα
Αόρατα για μένα
που κρατώ για μένα
τον μέσα κόσμο
τον μέσα κόσμο μου κλειστό
(2001)
Ελπίδα
Ελπίδα
Οι χαμένες αγάπες
__σε πονάνε
Οι ανεκπλήρωτες αγάπες
__σε χαράζουν
αν είναι η πρώτη
τότε είσαι δυστυχής
________αξιολύπητος
αν κανεις δεν σου δίνει τα δικαιώματα σου
να εκφράσεις την αγάπη σου
ο κόσμος δεν ήταν όπως τον ονειρευόσουν
κι αν δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο
μην σταματάς να ελπίζεις
___________________________(2001)
Προσμονή
[Στον Κυριάκο που όταν ήμουν 16 χρονών δεν μπόρεσα να του μιλήσω]
Προσμονή
Πλησίασα εκεί
Μόνοι μέσα στην αίθουσα
Ακούμπησα το κεφάλι μου πάνω στο δικό σου
Ένιωσα τα χείλη σου πάνω στα δικά μου
Χάιδεψα την πλάτη σου
κι έπεσα στην αγκαλιά σου
Έζησα μαζί σου
μέσα στο όνειρο
Μεταξύ πραγματικότητας και αλήθειας
Φαντασίας και ψέματος
Προσμένω το όνειρο να γίνει αλήθεια
(2001)
Τρεις στιγμές ευτυχίας
Τρεις στιγμές ευτυχίας
Τα δίνω όλα
___Τα δίνω όλα
για τρεις στιγμές ευτυχίας
ένα φιλί
μια αγκαλιά ή
ένα χάδι
δίνω την πίστη μου και τη ζωή μου
δίνω τα όνειρα και την ψυχή μου
δίνω τα πάντα
την ομορφιά μου και την πατρίδα
μόνο για τρεις
___________μικρές
________________στιγμούλες
_________________________ευτυχίας
___________________________(2001)
Το συρτάρι
_____Το συρτάρι
Σ’ ένα συρτάρι κλειστό
____ελπίδες και όνειρα
χρόνια τώρα
____φυλάω
χαμένες ελπίδες, χαμένα όνειρα
γραμμένα με πόνο ψυχής
γραμμένα από ψυχή
που δεν άντεξε
_______δεν μίλησε
_______________φοβήθηκε
_______________________λύγισε
όνειρα που χάθηκαν
τα πήρε ο άνεμος, ο χρόνος
και η σκέψη
ανεκπλήρωτο
δίχως μιας ευκαιρίας την ευκαιρία
το παρελθόν μου
___η τέχνη μου
_____η ζωή μου
_______τα συναισθήματα
__________ο πόνος
____________οι πληγές
______________οι λυγμοί
ανήκουν πλέον μόνο
σε μένα και το συρτάρι
πουθενά να τα μοιράσω
πουθενά να τα δώσω
τελετή μυστική
θυσία στο συρτάρι…
γνώση μοναδική
μόνο σε ένα συρτάρι…
_____σε ένα συρτάρι… και εμένα
______________________(2001)
Η σιωπή
______Η σιωπή
Όνειρα και μυστικά
σε ένα χαρτί
θα καταγράψω
πικρό παράπονο για αυτόν
_____που δεν μπορεί να
μιλήσει
_____στους ανθρώπους
πικρό παράπονο για αυτόν
που τον καταδικάζουν(;) αυτοκαταδικάζεται(;)
σε “αιώνια” σιωπή
σιωπή, σιωπή, σιωπή
ένα άγγιγμά του με κάνει χαρούμενο
για όλη την ημέρα
αν του μιλούσα θα ήμουν
ευτυχισμένος
για όλη την ζωή
________________________(2001)
Η μοναξιά
_____Η μοναξιά
Αν δεν έχεις σε κάποιον
__να μιλήσεις
το χαρτί θα γίνει
ο σύντροφός σου
η μοναξιά
_______θα γεννήσει
_______________ποίηση
(2001
Kάλεσμα
________Kάλεσμα
Σε σε Καβάφη απευθύνομαι
που μες στης ποιήσεως την τέχνη
τόσο όμορφα την ηδονή σου έκλεισες
Έλα μαζί μου αυτό το βράδυ
πλάγιασε δίπλα μου
_______έστω και για ένα βράδυ
έστω και μες στον κόσμο των ονείρων μου
___________________________(2001)
Κραυγή
Κραυγή
Η ψυχή μου
μαύρη και άραχνη
κείται
στη ζωή
απ’ της αθεΐας
τον απόηχο
κείται
μια κραυγή
_________(2000)
Υποκρισία
_______Υποκρισία
___Οδυνηρό να μην μπορείς να εκφράσεις
τα συναισθήματα σου
___όταν η δίνη του κόσμου
___τα κοινωνικά συστήματα
___η θρησκεία
___οι αντιλήψεις
στ’ απαγορεύουν
___πικρό γιατί τα αισθήματα είναι
αγνά
___πικρό όταν τα αισθήματα είναι
αγνά
___μακάρι όλα ν’ άλλαζαν
και να μπορούσαν όλοι
___τα αισθήματα τ’ αγνά
___τα όνειρα τα αγνά
που σου απαγορεύουν να τα πραγματοποιήσεις
___μαζί με όλους και ο εαυτός σου
γιατί φοβάται
___και δεν κάνει την ρήξη
μακάρι ν’ άλλαζαν όλα αυτά
___και τα όνειρα τ’ αγνά
___τα αισθήματα τ’ αγνά
__να πραγματοποιούνταν
___κανείς να μην φοβόταν να ζήσει
όπως θέλει
___να εκφράσει τον εαυτό του
___να μην φοβάται να ζήσει ελεύθερα
ιδίως
___όταν η ζωή αυτή θέλεις να είναι
___προσφορά και αγάπη
κι όμως σου απαγορεύουν να εκφράσεις
τον εαυτό σου
___και ζεις μες στην υποκρισία
δυστυχής.
_________________________(2000)
